سَـطـ ـر سِپـید احساسـِ مـَنـ ـ ـ

و سُفآلیـ ـنه اُنس با نـ ـفـ ـس هآیتــــ آهسته تـ ـ ـرکـــــ میـ ـخورد

آنگه که ستاره ی سحری

در سپیده دم

خاموش می شود

آری ...

من آن ستاره ام که فراموش گشته ام

و بی طلوع گرم تو در زندگانیم

خاموش گشته ام

                                                                     حمید مصدق


دُخـ ـتـَرَکــ ـبَهـ ـآر | برایم از مهر بگو()